من آن دردم که هرجایی پی مرهم نمی گردم

سلام

یاداخرین پیغامت افتادم کفتم برات بفرستم زیبا بود

مرا این گونه باور کن: کمی تنها، کمی خسته .کمی از یادها رفته، خدا هم ترک ما کرده، خدا دیگر کجا رفته !!! نمی‌دانم مرا آیا گناهی هست؟ که شاید هم به جرم آن غریبی و جدایی هست؟ مرا این گونه باور کن... ممنون از پيامهايي كه برايم گذاشته اي سوين

خدایا کودکی هایم کجا رفت؟

من و آن سادیگهایم کجا رفت؟

خدایا عاشقی دیوانه بودم

شراب عشق را پیمانه بودم

به کوی چشم او آواره بودم

وفا از زیبایش کجا رفت؟

                                                چقدر راحت شده از عشق گفتن!

                                                دروغ حتی به لحن چشم گفتن

                                                شکستن حرمت هر عاشقی را

                                                به دنبالش کلام زشت گفتن

در این غربت سرا آواز من چیست؟

مرا همدم بجز آلام غم نیست

چنان بی شادی و بی شور گشتم

که گویی آفتابی در دلم نیست

                                                خدایا

کی شب ظلمت به پایان می رسد

روح من بر مهربانان می رسد؟

گندمی از جنس خاک جسم من

بر در آن آسیابان می رسد؟

مرا چشم انتظارات آن گل یاس

گلی که چیدی اش بی رنگ و بی داس

بگیر از من وجود خاکی ام را

همین روزی که آوردی به دنیا...

چیزی در حوالی این دورها٬

غربت مرا افزون می کند.

بخت اگر یار می شد٬

لیلی در بند تنهایی نبود.

مجنون اسیر بیابان نمی شد.

و من٬

آخرین شعرم را برای تو می سرودم

سلام خيلي  سخت نگيريد